Anders

Bij jou voelt het anders. Waar ik bij je broer en zus vaak maar een half woord nodig heb, lukt het ons soms in meerdere zinnen niet. Hoe hard ik ook mijn best doe, ik weet dan gewoon even niet wat je wilt. Of wat je bedoelt, of wat je van mij nodig hebt. Ik zie je frustratie en hoor je maar het lijkt me niet te lukken om op dezelfde frequentie af te stemmen. En daar voel ik me schuldig over. Niet omdat ik daarom minder van jou houd. Helemaal niet. Want ook al gaat het met jouw broer en zus soms allemaal wat makkelijker en anders, de liefde die ik voor jou voel is net zo intens. Maar ik voel me wel schuldig dat ik je niet kan helpen zoals ik zou willen. Er niet voor je kan zijn zoals ik zou willen.

Maar vanochtend staan we samen in de douche. Het warme water stroomt vanuit de grote regendouche over onze lichamen. De douchedeur is door de warmte beslagen. Het enige geluid dat ik hoor is het gezoem van de ventilator boven ons en het kletteren van het water op de grote, grijze tegels waar we op staan.

Je kijkt me aan en steekt je armpjes omhoog. Ik til je op. Je blote lijfje is glibberig maar behendig als een klein aapje sla je, je beentjes en armpjes om me heen. Je klemt je stevig aan me vast, legt je hoofd op mijn schouder en je handje schuift naar de plek van mijn hart. Zwijgend staan we daar samen. Het warme water nog steeds over ons heen lopend.

Onze lichamen lijken met elkaar te versmelten. Alles klopt. De tranen stromen over mijn wangen. Ik besef me dat ik er teveel voor je wilde zijn vanuit mijn behoefte. Vanuit wat ik vond dat een goede moeder moest doen. En dat het me niet lukte om op jouw behoeftes af te stemmen maakte me verdrietig en onzeker. Maar samen met jou onder dat warme water en met jouw handje op mijn hart, voel ik het. Het enige dat ik nodig heb om er voor jou te zijn is vertrouwen. Vertrouwen dat tussen ons alles allang goed zit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.