Dansen

Ik dans. Niet zoals jij. Niet als wie dan ook. Maar ik kan dansen. Dansen op mijn manier. Die bij me past. Met soms snelle, en soms langzame pasjes. Met momenten waarop ik zweef. Maar ook momenten waarop ik stil lijk te staan. Waarop het lijkt alsof ik niet meer dans.

Nu sta ik al lang stil. Jij zag het ook en wilde me helpen. Ik vroeg je me te helpen. Me te helpen om weer in beweging te komen. Om weer te kunnen gaan dansen. Maar vlak voordat je me een zet gaf, vroeg ik je te stoppen. Mij de tijd te geven voordat ik verder ga met mijn dans. Zonder jouw hulp.

Nu ben je in de war. Ik zie het. Ik zie dat je me wilde helpen. Klaar was om me de zet te geven. En dat het nu lijkt alsof ik je hulp niet wil aanvaarden. Maar dat is niet zo. Je hebt me al geholpen. Vlak voordat je me de goede richting in wilde duwen, gaf je me het inzicht dat het nog geen tijd is. Nog geen tijd om weer te gaan dansen. De muziek gaat nog niet verder. Dwingt me vriendelijk om nog even stil te blijven staan. Vraagt me om te vertrouwen dat als het moment daar is, ik weer ga dansen.

Kan jij dat nu ook? Vertrouwen dat ik zonder jouw hulp ook weer dansen ga? Want weet je, hoe lang ik ook stil lijk te staan, ik zal weer gaan dansen. Dansen op de golven van mijn bestaan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.