Team

Ik trek mijn jurkje recht terwijl we van het parkeerterrein richting het feest lopen. Een beetje onwennig op de pumps die ik heb aangetrokken. Voor het eerst sinds Liv geboren is, zijn we een avond met z’n tweetjes weg. Voor vanavond zijn we een keer niet de papa en mama die opgeslokt worden door de behoeftes van drie jonge kinderen. Niet het team dat samen een gezin runt. Maar man en vrouw, een stelletje, die ooit vriend en vriendin waren en daarvoor collega’s. Die uren met elkaar konden praten over hoe mooi Venetië is. Uit gingen tot in de vroege uurtjes en samen concerten bezochten.

Ik kijk naar hem. Hij ziet er goed uit in zijn overhemd waarvan hij de mouwen nonchalant heeft opgerold en waardoor extra opvalt hoe bruin hij deze zomer geworden is. We komen bij de feesttent aan en begroeten de mensen die we tegen komen. Hij kent ze beter dan ik. Voor mij zijn de meeste vreemden, met hier en daar iemand die ik misschien vaag van naam ken.

De muziek staat nog zacht en de eerste champagne wordt uitgedeeld. We toosten op het bruidspaar. Omdat ik de afgelopen 2 jaar ofwel zwanger was ofwel borstvoeding gaf, heb ik nauwelijks meer alcohol gedronken. Ik neem mezelf voor bij thuiskomst te kolven en neem voorzichtig een slokje. De bubbels prikkelen op mijn tong en het smaakt heerlijk. Zachtjes fluistert hij in mijn oor dat het okay is. Dat ik wel meer mag drinken, we straks ook wel een taxi naar huis kunnen nemen.

De muziek gaat harder en iedereen begeeft zich naar de dansvloer. Mijn champagne is op. De jongen die rondloopt met drinken ziet het en pakt mijn glas aan. “Nog iets te drinken, mevrouw?”, vraagt hij. Ik bestel een glaasje wijn. En een paar drankjes later sta ik op mijn blote voeten op de dansvloer. Mijn pumps heb ik ergens onderweg uitgetrokken. Ik dans, lach en praat met onbekenden. Ik zeg wel 10 keer hoe goed ik de muziek vind tegen de dj. Alles gaat een beetje overdreven. Want zo gaat dat bij mij, na een paar glaasjes.

Het laatste lied klinkt, de lampen gaan aan. Een beetje wankel kijk ik om me heen, zoekend naar hem. Dan voel ik een hand voorzichtig op mijn onderrug. Verschrikt kijk ik om maar daar staat hij. Hij pakt mijn arm vast en begeleidt me richting een taxi. Als ik eenmaal zit voel ik me een beetje draaierig worden. Hij moet het gezien hebben, want hij slaat zijn armen om me heen.

Stevig in zijn omhelzing voel ik me veilig. Ik sluit mijn ogen en voel de warmte van zijn armen. De armen die me een jaar geleden vasthielden toen ik Liv op de wereld zette. Dezelfde armen waar ik me altijd in thuis zal voelen. De armen van mijn man. De man die mij zo goed kent en begrijpt. Die liefkozend omgaat met de littekens die drie zwangerschappen hebben achtergelaten. De man die altijd voor mij en de kinderen klaar staat. Die ons steunt en beschermt als het nodig is. Mij de ruimte geeft om mijn weg in dit leven te vinden. De andere helft van mijn team. De man waarmee ik me tot diep in mijn ziel verbonden voel. De man waarvan ik met heel mijn hart houd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.