Vergeten

Eén voor één stapelt ze de kussens op tot een hoge, wankele berg. Vanaf de andere kant van de tuinbank kijk ik toe. De eerste voorjaarszon schijnt op mijn gezicht en ik geniet van de warmte die ze met zich meebrengt. “Wieeehaaa”, roept ze dan. En daar gaat ze. Rennend op de wankele berg kussens af. Ze duikt er vol in. Even houd ik mijn adem in als ik zie hoe ze bijna van de bank afrolt en landt op de tafel die er naast staat. “Doe je wel voorzichtig?”, vraag ik haar. Maar ze hoort me niet. Ze is veel te druk met haar spel. No way dat ze hier voorlopig mee ophoudt. Dus schuif ik de tafel een stukje aan de kant. Just in case.

Terwijl ze opnieuw op de stapel kussens afrent denk ik terug aan toen Sem diezelfde leeftijd had. Zes jaar geleden alweer. Ook hij vond het geweldig om dit soort gevaarlijke fratsen uit te halen. Ik zie het nog voor me, de bank en de tafel die we toen hadden. De zwarte tuinkussens die hij gebruikte als brug daartussen.

En dan opeens word ik overvallen door angst. Ik voel het beginnen in mijn buik en langzaam omhoog kruipen naar mijn borst en keel. Paniekerig probeer ik andere herinneringen naar boven te halen. Herinneringen aan mensen die ik ooit kende, ons oude huis, dieren die gestorven zijn. Ik probeer de bevalling van de kinderen terug te halen, ons eerste vakantie samen, de bruiloft.. maar er komt niks. Alles blijft zwart. Mijn hartslag stijgt en ademhaling gaat sneller. Ik voel hoe alles om me heen begint te draaien. Ik sluit mijn ogen en probeer weer grip op mezelf te krijgen.

In het duister van mijn paniekaanval zie ik mijn oma voor me. Ik zie hoe ze aan de keukentafel zit en met een boterhamkorstje het laatste restje chocopasta uit de pot veegt, terwijl ze leeg voor zich uitstaart omdat het haar niet meer lukt mee te doen aan het gesprek. Ik zie hoe ze in de gang staat met de stofzuigerstang in haar handen, zonder stofzuiger. Hoe ze ’s nachts ronddwaalt door de keuken, omdat ze niet meer weet wanneer ze moet gaan slapen of wat ze ook al weer ging doen. Hoe ik haar bij haar arm pak en meeloop naar de wc, omdat ze hem niet meer kan vinden. De blik in haar ogen op haar sterfdag. Alleen, zonder woorden, zonder weten.

Een hand op mijn arm haalt me uit mijn gedachten. Het is Nomi, die ook naar buiten gekomen is. “Mama..?”, vraagt ze. “Moet ik al omkleden voor zwemles?”. Ik glimlach en kijk op de klok, het is 14 uur. “Bijna”, antwoord ik. “Maar eerst is het nog tijd voor een mega, dikke knuffel!!!”. Ik pak haar vast en voel hoe mijn hartslag en ademhaling langzaam weer zakken. Bewust trek ik haar extra stevig tegen me aan, in de hoop dat, dat helpt. Helpt om het nooit te vergeten.  

2 Replies to “Vergeten”

    1. Hoi Hans,

      Ik heb dementie inderdaad als een heftige ziekte ervaren. Voor degene zelf maar ook voor iedereen er om heen. Gelukkig heeft het me ook geleerd extra bewust te genieten van de tijd die we nu hebben!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.