Woensdagmiddag

Het is woensdagmiddag, een aantal maanden geleden. Dat het op een woensdagmiddag was weet ik zeker, want ik was vrij en alleen met drie kinderen. En niet heel lang daarvoor had ik op mijn werk gevraagd of ik voortaan op woensdag vrij mocht zijn. Zodat ik op die dagen na school iets leuks met mijn kinderen kon gaan doen.

Maar op deze woensdagmiddag ben ik niet iets leuks met mijn kinderen aan het doen. In plaats daarvan ben ik aan het werk. Wat ik precies moest doen herinner ik me nu niet meer maar destijds vond ik het heel belangrijk. Belangrijk genoeg in ieder geval om het te verruilen voor een leuke middag met mijn kinderen. Zuchtend zat ik achter mijn computer in een poging iets op de mail te zetten. Liv begon destijds net een beetje in zinnetjes te praten.

Ook nu, op die ene woensdagmiddag een aantal maanden geleden, probeert ze me wat duidelijk te maken. Ze staat naast me, trekt aan mijn arm en brabbelt wat. Licht geïrriteerd maar vriendelijk doe ik een poging haar af te poeieren. “Sorry Livje, mama is even bezig. Nu even niet. Ga maar bij je zus op de bank zitten”, zeg ik tegen haar. Maar ze gaat niet bij haar zus op de bank zitten. Ze trekt opnieuw aan mijn arm en brabbelt het zelfde zinnetje nog een keer. Dit herhalen we zo’n 4 keer totdat mijn geduld op is. Gefrustreerd omdat het me niet lukt mijn mail af te maken, ontplof ik en schreeuw tegen haar dat ze NU ECHT EVEN OP DE BANK MOET GAAN ZITTEN, omdat mama moet werken. Ik val bijna nooit zo uit tegen mijn kinderen dus als ik dat dan wel doe schrikken ze zich, terecht, helemaal kapot. Ook Liv schrikt van deze hevige uitval en loopt huilend naar de bank.

Nomi, die tv zat te kijken op de bank, kijkt op en zegt: “Mama, ze zei alleen maar hou van jou”. Even staat mijn hart stil. De tranen springen in mijn ogen. Ik herhaal het brabbeltje van Liv in mijn hoofd. Hhhhanjouww, hhhhanjouww, hou van jou. Nomi heeft gelijk. Ze zei echt hou van jou. Voor het eerst in haar kleine mensjesleven zei ze hou van jou. Tegen mij, haar moeder, die in plaats van haar te knuffelen en haar liefde te beantwoorden tegen haar uitviel en schreeuwde dat ze op de bank moest gaan zitten. En waarom? Omdat ik op mijn vrije woensdagmiddag iets moest doen voor mijn werk wat op dat moment heel belangrijk leek maar ik me nu niet meer kan herinneren. Dat ik tegen haar schreeuwde toen ze voor het eerst zei hou van jou, zal ik echter nooit meer vergeten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.